تشنه ء صحبت پیر،

چون سلیمان جهان است، ولی بتاد به دست!

تاجی از «سلطنت فقر» به سر،

«کاغذین جامه ء» آغشته به خونش در بر،

«گر ز مسجد به خرابات رود خرده مگیر»!

همچو جامش، لب اگر خندان است؛