همچو جامش، لب اگر خندان است؛

دل پر خونش اندوه عمیقی دارد.

بانگ بر می دارد:

«عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت!»

«که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت.»