آرام ، چون نسیم،

در تار و پود جان و دل من وزیده بود.

*

زان پس که هرچه قول و غزل داشت٬ همچو جان٬

در پرده های حافظه در خاطرم نشست؛

راه مرا به بوی «گلستان» خویش بست!