چندی در آن بهشت طربناک٬ مست مست٬

زان پس که هرچه قول و غزل داشت٬ همچو جان٬

در پرده های حافظه در خاطرم نشست؛

راه مرا به بوی «گلستان» خویش بست!

چون او برفت دامنم از بوی گل ز دست.

دریایی از لطافت و دنیایی از هنر