می گفت با غرور:

«سیمرغ» بود و «قاف قناعت» نشیمنش

با «دست سلطنت» که بر اقلیم شعر داشت؛

«پای ریاضتش همه در قید دامنش»!

«اگر گویی ام که سزنی از سفله ای بخواه٬

چون خارپشت بر بدنم موی سوزن است !

صد ملک سلطنت به بهای جوی هنر٬