«اگر گویی ام که سزنی از سفله ای بخواه٬

با «دست سلطنت» که بر اقلیم شعر داشت؛

«پای ریاضتش همه در قید دامنش»!

می گفت با غرور:

چون خارپشت بر بدنم موی سوزن است !

صد ملک سلطنت به بهای جوی هنر٬

منت برآنکه می دهد و حیف بر من است»!