آورد در زمین و درین پهن دشت کشت !

می رفت و با صدای حزین ا ش می خواند :

در اصل، یک درخت کهن، «آدم»

از بهشت،

ما شاخهٴ درخت خداییم.

چون برگ و بار ماست زیک ریشه و تبار!

هر یک تبر به دست چراییم؟