مگر آن ماه را سازی بدین افسان افسونش!

به خود گفتم تو هم مجنون یک لیلای زیبایی

که جان داروی عمر توست در لبهای میگونش

بر آر از سینه جان شعر شورانگیز دلخواهی

نوایی تازه از ساز محبت، در جهان سرکن،

کزین آوا بیاسایی ز گردش های گردونش.

به مهر آهنگ او روز و شبت را رنگ دیگر زن