غم عشق تو را نازم، چنان در سینه رخت افکند

که تنها عشق سازد نقش گردون را دگرگونش،

به مهر آویز و جان را روشنایی ده که این آیین

همه شادی است فرمانش، همه یاری است قانونش

که غم های دگر را کرد از این خانه بیرونش!

غرور حسنش از ره می برد، ای دل صبوری کن!

به خود باز آورد بار دگر شعر فریدونش.