که غم های دگر را کرد از این خانه بیرونش!

به مهر آویز و جان را روشنایی ده که این آیین

همه شادی است فرمانش، همه یاری است قانونش

غم عشق تو را نازم، چنان در سینه رخت افکند

غرور حسنش از ره می برد، ای دل صبوری کن!

به خود باز آورد بار دگر شعر فریدونش.