غرور حسنش از ره می برد، ای دل صبوری کن!

همه شادی است فرمانش، همه یاری است قانونش

غم عشق تو را نازم، چنان در سینه رخت افکند

که غم های دگر را کرد از این خانه بیرونش!

به خود باز آورد بار دگر شعر فریدونش.