این سنگدل از شاخه چیده ست!

او را همه شب تا سحر در بر کشیده ست!

آنگاه تا اعماق جنگل پر کشیده ست.

من دستهایم را به سوی آن سیه چنگال بردم

شاید گلویش را فشردم!

چیزی دگر یادم نمی آید ازین بیش