دربیشه زار یادها، تنهای تنها

چیزی دگر یادم نمی آید ازین بیش

از خشم، یا افسوس، کم کم رفتم از خویش!

افتاده بودم، باد در دست!

در آسمان صبحدم، ماه،

می رفت سرمست!