من به سرپنجه مهر تو گرفتارترین

ای تو روشنگر ایام مه آلوده ی عمر

بی تماشای تو روز و شب من تارترین

در گذرگاه نگاه تو گرفتارانند

می توان با دل تو حرف غمی گفت و شنید

گر بود چون دل من راز نگهدارترین