سهراب سپهری شد و سر وقت خدا رفت

ای دوست چه پرسی تو که، سهراب کجا رفت

او نور سحر بود کزین دشت سفر کرد

او روح چمن بود که با باد صبا رفت

همراه فلق در افق تیره این شهر