ناگاه چو پروانه سبک خیز و سبکبال

او روح چمن بود که با باد صبا رفت

همراه فلق در افق تیره این شهر

تابید و به آنجا که قدر گفت و قضا، رفت

پیدا شد و چرخی زد و گل گفت و هوا رفت

ای جامه شعرت نخ آواز قناری

رفتی تو و از باغ و چمن نور و نوا رفت