چهرهء آیینه ی دل را کدر می کرد.

مثل برگ از شاخه می افتاد و من،

همچنان تنهای تنها، راه می رفتم.

یادها، غم های سنگین

شاید این فریاد را با خویش می گفتم:

باید این آیینه را از ظلم این ظلمت،

رهایی داد.