شاید این فریاد را با خویش می گفتم:

همچنان تنهای تنها، راه می رفتم.

یادها، غم های سنگین

چهرهء آیینه ی دل را کدر می کرد.

باید این آیینه را از ظلم این ظلمت،

رهایی داد.

چهرهء او را به لبخند امیدی تازه