از دانش، از گفتار، از لبخند شیرینش،

او را که با هر ذره جان می پرستیدیم،

در باغ باورها،

در آن آفاق عطرافشان،

گل های نور و مهر می چیدیم؛

ناگاه!

باور کرد باید؟!