پس از چه مایه صبوری، سکوت، تنهایی

بهشت خاطر فرسوده ام جوان شده است

همای بخت به گرد سرم کند پرواز

زلال شوق به رگ های جان روان شده است

دوباره بلبل طبعم ترانه خوان شده است.

مگر که دوست به فریاد دادخواه رسید

که این خموش، ز سر تا به پا زبان شده است!