دوباره چشمهء لبخند او فروزان است

دوباره بلبل طبعم ترانه خوان شده است.

مگر که دوست به فریاد دادخواه رسید

که این خموش، ز سر تا به پا زبان شده است!

تنم ز گرمی این آفتاب، جان شده است!

چه روی داده مگر؟بانگ برزدم، گفتم

مگر که آن مه بی مهر، مهربان شده است؟