در آن بیابان های سوزان

می خواست تا آنجا رود کز آدمیزاد

نامی، نشانی، چهره ای، یادی نباشد

*

بر خاک می خفت

غم های بی پایان خود را

تنهای تنها، با شتر، با باد می گفت