چون شهر صحرا نیز سرشار از بشر بود!

آیا بشر، جای گلستانی دلاویز

دنیای خود را کرده خارستان خونریز؟

بی شک گریز از آفت نامردمی گر چاره گر بود

*

ای، هر که هستی، لحظه ای در خود نگر باش!

خوبی، ولی از آنچه هستی خوب تر باش!