به زرد و سرخ زند باغ زندگانی من

هنوز از چمن کودکی به جا مانده ست

دو برگ سبز درین چهرهء خزانی من

گذشت شوکت رنگین آن همیشه بهار

ورق ورق همهء روزها پراکنده ست

ز تند باد بپرسی مگرنشانی من

بجز غم تو، که بر عهخد خویش پای فشرد