ورق ورق همهء روزها پراکنده ست

دو برگ سبز درین چهرهء خزانی من

گذشت شوکت رنگین آن همیشه بهار

به زرد و سرخ زند باغ زندگانی من

ز تند باد بپرسی مگرنشانی من

بجز غم تو، که بر عهخد خویش پای فشرد

دگر کسی ننشید به همزبانی من