تاکی، کجا، دوباره برآید نشان صبح

شب همچو کوه بر سر ما ریخت

آواری از سیاهی اندوه

ما سر به زیر بال کشیدیم

پاسی ز شب نرفته هیولای تیرگی

نطع گران گشود