در آن ستاره کسی ست

به رمز و راز و نگاه و اشاره می پرسد

که آن غبار پریشان چه جای زیستن است؟

که در تمامی این کهکشان سرگردان

چو قتلگاه زمین، دوزخی ندیده هنوز

چنین که از لب خاموش اشک او پیداست