هزار پاره کند لحظه لحظه خواب مرا

چگونه در دل مرداب های حیرت خویش

صبور و ساکت و دل مرده، زنده می مانم؟!

شبانگهان که صفیر گلوله تا دم صبح

خیال حال تو، ای پاره پاره خفته به خاک

به دست مرگ سپارد توان و تاب مرا

تنت، که جای به جا، چشمه چشمه خون شد