که نیک می داند

همیشه پرتویی از چهره تو تابد باز

در آن ستاره کسی ست

سپیده دم ها شرمنده اند از این همه خون

که تا گلوی برادرکشان دل سنگ است

یکی نمی برد از میان خبر به خدا