دیو است پیش رویم، غول است در قفایم

شب را بدین سیاهی، کی دیده مرغ و ماهی

ای بغض بی گناهی بشکن به های هایم

سرگشته در بیابان، هر سو دوم شتابان

بر توده های نعش است پایی که می گذارم

بر چشمه های خون است چشمی که می گشایم

در ماتم عزیزان، چون ابر اشک ریزان