در ماتم عزیزان، چون ابر اشک ریزان

دیو است پیش رویم، غول است در قفایم

بر توده های نعش است پایی که می گذارم

بر چشمه های خون است چشمی که می گشایم

با برگ همزبانم، با باد هنموایم

آن همرهان کجایند؟ این رهزنان کیانند

تیغ است بر گلویم، حرفی ست با خدایم