با برگ همزبانم، با باد هنموایم

بر توده های نعش است پایی که می گذارم

بر چشمه های خون است چشمی که می گشایم

در ماتم عزیزان، چون ابر اشک ریزان

آن همرهان کجایند؟ این رهزنان کیانند

تیغ است بر گلویم، حرفی ست با خدایم

سیلابه های درد است رمزی که می نویسم