تیغ است بر گلویم، حرفی ست با خدایم

در ماتم عزیزان، چون ابر اشک ریزان

با برگ همزبانم، با باد هنموایم

آن همرهان کجایند؟ این رهزنان کیانند

سیلابه های درد است رمزی که می نویسم

خونابه های رنج است شعری که می سرایم

چون نای بینوا، آه، خاموش و خسته گویی