چون نای بینوا، آه، خاموش و خسته گویی

تیغ است بر گلویم، حرفی ست با خدایم

سیلابه های درد است رمزی که می نویسم

خونابه های رنج است شعری که می سرایم

مسعود سعد سلمان، در تنگنای نایم

ای همنشین دیرین، باری بیا و بنشین

تا حال دل بگوید، آوای نارسایم