مسعود سعد سلمان، در تنگنای نایم

سیلابه های درد است رمزی که می نویسم

خونابه های رنج است شعری که می سرایم

چون نای بینوا، آه، خاموش و خسته گویی

ای همنشین دیرین، باری بیا و بنشین

تا حال دل بگوید، آوای نارسایم

شب ها برای باران گویم حکایت خویش