ای همنشین دیرین، باری بیا و بنشین

خونابه های رنج است شعری که می سرایم

چون نای بینوا، آه، خاموش و خسته گویی

مسعود سعد سلمان، در تنگنای نایم

تا حال دل بگوید، آوای نارسایم

شب ها برای باران گویم حکایت خویش

با برگ ها بپیوند تا بشنوی صدایم