به دنبال « کبوترهای جادوی بشارت گو»

افق می گفت: - « آن افسانه گو »

آن افسانه گوی شهر سنگستان،

سفر کرده ست

شفق می گفت:

«من می دیدمش، تنها، تکیده، ناتوان، دلتنگ،