سپیدار کهن پرسید:

«من می دیدمش، تنها، تکیده، ناتوان، دلتنگ،

ملول از روزگارانی که در این شهر سر کرده ست».

« به فریادش رسید آیا،«حریق و سیل یا آوار»؟

صنوبر گفت:

« توفانی گران تر زان چه او می خواست،