« مگر اسفندیاری، رستمی، از خاک برخیزد

که این دل مرده شهر مردمانش سنگ را

زان خواب جاودیی برانگیزد.»

پس از آن، شب فرو افتاد و با شب

پرده سنگین تاریکی، فراموشی

پس از آن، روزها، شب ها گذر کردند