گریه کن! ای ابر پربار زمستانی

ارغوان می رقصد، از شوق گل افشانی

نسترن می تابد و باغ است نورانی

بید، سرسبز و چمن، شاداب، مرغان مست مست

گریه کن زین بیشتر، تا باغ را فردا بخندانی!

گفته بودند از پس هر گریه آخر خنده ای ست