گریه کن زین بیشتر، تا باغ را فردا بخندانی!

نسترن می تابد و باغ است نورانی

بید، سرسبز و چمن، شاداب، مرغان مست مست

گریه کن! ای ابر پربار زمستانی

گفته بودند از پس هر گریه آخر خنده ای ست

این سخن بیهوده نیست