چون رعد، فریادش بلند است!

هرگز نه اهل ناله و نفرین و زاری

حتی در آن دوران که پیری مستمند است

سوی پدید آرنده گردون گردان

خورشید شعرش، خون تازه ست

در پیکر پژمرده تو