چون ابر نوبهار بگریم درین چمن

چون خواب ناز بود که باز از سرم گذشت

نامهربان من که به ناز از برم گذشت

از حسرت گلی که ز چشم ترم گذشت

منظور من که منظره افروز عالمی ست

چون برق خنده ای زد و از منظرم گذشت