خموش سایه که شعر تو را دگر نپسندم

که پای خسته ی من عمری از پی تو دویده

ترانه ی غزل دلکشم مگر نشنفتی

که رام من نشدی آخر ای غزال رمیده

که دوش گوش دلم شعر شهریار شنیده