حس و هنر به هیچ، ز عشق بهشتی ام

چون باد می روی و به خاکم فکنده ای

آری برو که خانه ز بنیاد کنده ای

شرمی نیامدت که ز چشمم فکنده ا ی؟

اشکم دود به دامن و چون شمع صبحدم

مرگم به لب نهاده غم آلود خنده ای