به ناز سر مکش از من که سایه ی توام ای سرو

کمان کشیده نشسته ست چشم او به کمینم

اگر نسیم امیدی نبود و شبنم شوقی

گلی نداشت خزان دیده باغ طبع حزینم

چو شاخ گل بنشین تا به سایه ی تو نشینم