هوا گرفته ی عشق از پی هوس نرود

دلی که پیش تو ره یافت باز پس نرود

به بوی زلف تو دم می زنم درین شب تار

وگرنه چون سحرم بی تو یک نفس نرود

چنان به دام غمت خو گرفت مرغ دلم