بر آستان تو چون سایه سر نهم همه عمر

که کار دلبری گل ز خار و خس نرود

دلی که نغمه ی ناقوس معبد تو شنید

چو کودکان ز پی بانگ هر جرس نرود

که هر که پیش تو ره یافت باز پس نرود