مرا از یاد خود بستان بدین خواب فراموشی

چه خوش افسانه می گویی به افسون های خاموشی

ز موج چشم مستت چون دل سرگشته برگیرم

که من خود غرقه خواهم شد درین دریای مدهوشی

می از جام مودت نوش و در کار محبت کوش