نمی سنجد و می رنجند ازین زیبا سخن سایه

به مستی، بی خمارست این می نوشین اگر نوشی

سخن ها داشتم دور از فریب چشم غمازت

چو زلفت گر مرا بودی مجال حرف در گوشی

بیا تا گم کنم خود را به خلوت های خاموشی